فاصله ها

پیر می شوند

و به ما می آموزند

چگونه خود را بپذیریم

اشک هائی

با ریشه در خاک عشق

تو برایم

به گلی وحشی می مانی

همیشه برایت

گریسته ام

تا در شبنم چشم هایم

تازه بمانی

تو بخند

فردا بهار ست

پائیز در من طولانی ست

هنوز پائیز ست

تا آمدنت

بهار از اینجا دور ست

از تو نوشتن

سفر کردن ست

در عشق

تماشای دیدنی های زندگی

در جیب زندگی ام

تصویر تو را دارم

نقشهٔ راهِ فرشته ها

جمله ای پر از سکوتم

که به جائی ختم نمی شود

با چشم های حسرتی

که به راهِ لب های خواندن

خیره مانده است

نگاه می کنم

بی آنکه ببینم

تو چه قدر نزدیکی !

چه قدر جای دیگری !

شبیه تنهائی

بیدار می شوم

برای گریز از

واقعیتِ یک رؤیا

دیوارهایم را ساخته ام

از مصالحی که

همیشه، همه جا هست :

تنهائی

دور از تو دلم

درختی پر از

برگ های افتاده است

در انتظار ساعتِ لانه ها

و من

چگونه بگویمش

پرنده ها رفته اند !

در چشم های من

دنبال اشک هایم نگرد

که آنها

هفت تنهائی عمیق اند